San Jose - stolica Republiki Kostaryki

TEATRY I KINA
Kostaryka w latach 60-tych ubiegłego wieku była jedynym środkowoamerykańskim krajem, który posiadał teatr.

Teatr Melico Salazara -[Av.2/calle Central]. Jeden z dwóch najbardziej znanych teatrów Kostaryki.

Wybudowany w 1799 roku, służył początkowo jako miejski ratusz. W ówczesnym czasie, plac przy którym był usytuowany nazywany był Plaza Real. Po kilku latach przerobiono go i pomniejszono, aby móc przeprowadzić projektowaną Avenidę Drugą. W 1828 roku zburzono i wybudowano go od nowa z kamiennych elementów.
Za rządów Juana Rafaela Mora, przerobiony został na jego kwaterę główną. W 1849 roku Mora przeniósł do niego swoją nowo zrekrutowaną armię. Zorganizowano tam skład amunicji, armat i karabinów. Ślady tych decyzji odnajdowane były jeszcze wiek potem, kiedy niespodziewanie pod podłogą jednego z pomieszczeń odkryto armaty i szable.
18 lipca 1918 roku, budynek ponownie zmienił swoją funkcję stając się siedzibą szkoły dla chłopców. W 1924 roku wskutek trzęsienia ziemi jego konstrukcja zostaje poważnie uszkodzona, a sama szkoła staje się pustostanem. Kilka lat potem, po usunięciu gruzu i ruin, właścicielem parceli zostaje Jose Raventos. Miał on ambicję wybudowania teatru, który mógłby rywalizować z Teatrem Narodowym kraju. Nową strukturę budynku zaprojektował architekt kostarykański. Od czasu ponownego wzniesienia budowli (7.X.1928) z 2.250 miejscami siedzącymi, nazywana była Teatrem Raventosa. Pierwsza wystawiona w nim operetka nosiła tytuł "Pocałuj mnie", a rolę tytułową zagrała w niej Esperanza Iris. W latach późniejszych

zaczęto projekcje pierwszych filmów niemych. Dobra passa teatru zakończyła się w 1967 roku, kiedy podczas inscenizacji "Drakuli", zaprószony pożar strawił jego wnętrze.

W latach siedemdziesiątych, kulturalny światek San Jose odkupił i wyremontował teatr nadając mu nazwę Teatru Popularnego. Remont ukończony został w 1976 roku i prawie natychmiast rozgorzała kłótnia o jego nazwę. Część zainteresowanych chciała, aby nazywany był po prostu Teatrem Miejskim. Inni forsowali nadanie mu imienia sławnego kostarykańskiego tenora Melico Salazara. Druga z opcji wygrała i od 1980 roku, teatr oficjalnie nosi imię tego śpiewaka. Podczas prac remontowych technicy z hiszpańskiego Muzeum Sztuki dodali trzecią kondygnację, odbudowali scenę i podest dla orkiestry, wzmocnili korynckie kolumny, balkony i uzupełnili liczne płaskorzeźby. Liczbę miejsc ograniczono do 1.000. Zainstalowano także uznany za najlepszy wówczas w Ameryce Środkowej, sterowany komputerowo system oświetleniowy. Z Hiszpanii sprowadzono aksamitne kurtyny. Ponownie zaczął funkcjonować 13 grudnia 1981 roku wystawiając sztukę "Carmen". Obecnie sezon teatralny trwa od kwietnia do października.

http://www.tuanis.com/culture/melico/melico.html

Teatr Narodowy -[Av.2/calle 3-5]. Usytuowany jest w południowo-zachodnim rogu Placu Kultury. Jego budowę zainicjowali pod koniec XIX wieku kawowi baronowie, którzy zgodzili się odprowadzać od każdego worka kawy specjalny podatek.

Pośrednio spowodowane było to faktem, że ówczesna światowej sławy primadonna Adelinba Patti, podczas swego tourne po Ameryce Środkowej, pominęła Kostarykę ze względu na brak odpowiedniego dla niej miejsca do występu. Przy projektowaniu współpracowali architekci z Włoch, Hiszpanii i Francji. Wyposażyli go w sprowadzone z Belgii stalowe ramy zabezpieczające przed trzęsieniami ziemi. Ostatecznie budowę ukończono w 1897 roku. W 1965 roku obwołano go pomnikiem narodowym. W 1991 roku teatr przeszedł gruntowną odnowę spowodowaną zniszczeniem przez trzęsienie ziemi.

Jego bryła wykonana jest z piaskowca i jest miniaturą Opery Paryskiej. Akcentują ją łukowate okna oraz kolumnowa fasada (kolumny wykonane są z marmuru sprowadzanego z Włoch). Wejście do teatru flankują statuetki Bethovena i hiszpańskiego dramaturga Calderona de la Barca. Trzy inne statuetki symbolizujące Muzykę, Sztukę i Literaturę, ustawione są

na trójkątnym szczycie. Całość nakryta jest czerwonym, kopulastym dachem. Wnętrze budynku posiada okazały holl, marmurowe schody, wykończenia w 22,5 karatowym złocie, brązie i tropikalnym drewnie oraz stiuki, krystaliczne żyrandole, lustra i obrazy. Na suficie widnieje fresk namalowany przez Włocha Arturo Fontana, przedstawiający załadunek bananów, na stojący w porcie statek. W pomieszczeniach teatru funkcjonuje oferująca kawę, kanapki i ciastka kawiarenka Ruisenor.

Dyrektor teatru, Garciera Moreno rozpoczęła w 2001 roku kompanię zbierania 1 miliona dolarów na gruntowną renowację obiektu (zainstalowanie m.in. sysyemu antyogniowego).

Teatr Eugene O`Neill -Trzeci teatr Kostaryki pod względem wielkości. Wystawione są w nim sztuki kostarykańskie, jak również ze Stanów Zjednoczonych i innych państw. Posiada 314 miejsc siedzących.

http://www.cccncr.com/TEO/index.htm#theater

http://www.tuanis.com/tn/tn.html

Kino Variedades -[Av.Central-1/calle 5]. Najbardziej znane kino San Jose. Wybudowane zostało przez kupca Tomasa Garcia w 1891 roku. Początkowo występowały w nim wędrowne grupy. Popularność zyskało jednak po spaleniu się Teatru Miejskiego (dzisiejszego teatru Melico Salazara) w latach sześćdziesiątych XX wieku. Zaprojektowane jest dla pomieszczenia 185 osób. Jego nazwa ma związek z różnorodnością wydarzeń artystycznych jakie były w nim organizowane (od cyrków, przez pokazy magów po filmy). Od początku posiada niezmienioną fasadę. Prezentowany w nim był pierwszy film w historii Kostaryki (sprowadził go Don Amando). Ostatnimi laty specjalizuje się w wyświetlaniu filmów awangardowych. Rokrocznie odbywa się w nim Festiwal Filmów Kostarykańskich. W 1909 roku wybrano w nim kandydata na reprezentanta Partii Republikańskiej Ricardo Jimeneza, a w 1930 zaprezentowano pierwszy film kostarykański "El Retorno".

Kino Great Libanon -[Av.7/calle 8]. Jest przykładem stylu art deco, który zbliżony jest do nowoczesnej architektury miejskiej. Wyróżnia się prostolinijnymi dekoracjami i nowocześnie położonym tynkiem.

Jeżeli masz jakiekolwiek pytania, śmiało pisz do autora strony Rafała Cezarego Piechocińskiego lub odwiedź największą internetową stronę o Kostaryce w Europie. http://www.kostaryka.org/2489.