|
W Kostaryce wyróżnia się 112 formacji wulkanicznych. Należą do tzw.
pacyficznej obręczy wulkanicznej. Siedem z nich (na 42 istniejące w Ameryce
Środkowej) jest obecnie aktywnych. Kilka jest typowymi symetrycznymi
stożkami, inne to rozległe kalderowe struktury. Ich działalność związana
jest z istnieniem żyznych gleb, które pokrywają większość terytorium
Kostaryki. W przeszłości ich nagłe erupcje powodowały olbrzymie destrukcje.
Najwyższym wulkanem jest Irazu, najbardziej aktywnym Arenal, a Poas ma
drugi pod względem szerokości krater na świecie (1,5 km).
W latach 50-tych tereny wokół wszystkich wulkanów kraju
uznane zostały za tereny ochronne. Dziś wiele z nich znajduje się w strukturze
parków narodowych. Większość wulkanów jest stratowulkanami. Ich erupcje często
poprzedzone są przez trzęsienia ziemi. Magma kostarykańskich wulkanów jest
gruba, lepka i wypełniona gazami, co powoduje, że niejednokrotnie wybucha
gwałtownie w powietrze.
Najpoważniejszą dotąd erupcją był wybuch wulkanu Irazu z
1963 roku. Ludzie przez kilka dni zmuszeni byli chodzić z chusteczkami przy
nosach, a z dachów zdrapywali dziennie nawet 13-centymetrowe warstwy popiołu.
Ostatnią erupcją, jaka wydarzyła się na Kostaryce był wybuch wulkanu Arenal 24
sierpnia 2000 roku. Spowodował on jedną ofiarę śmiertelną. Do szpitala trafili
dwaj ciężko poparzeni turyści. Ewakuowano 600 osób z zagrożonych
terenów.
Ostatnią erupcją był wybuch wulkanu Arenal 24 sierpnia 2000 roku. W jej wyniku 1 osoba zg., a dwie zostały ranne. Był to największy jego wybuch od jego pierwszej erupcji w 1968 roku.
W listopadzie wydany został kalendarz na 2002 rok ze wszystkimi aktywnymi wulkanami Kostaryki (Poas, Irazu, Rincon de la Vieja, Arenal i Turrialba). Partonem tego przedsięwzięcia jest Kostarykańskie Obserwatorium Wulkanologiczno-sejsmiczne. Autorem zdjęć jest pilot i fotograf Federico Chavarria.
Galeria zdjęć kostarykańskich wulkanów
Inne strony autora
| 
