KONTAKT
follow me on facebook



















Spotkania i prezentacje

Prezentacje multimedialne o Kostaryce dla szkół, firm oraz grup indywidualnych. Ogólne oraz tematyczne na zamówienie. Zapytania lub rezerwacje prosimy kierować na adres
kostaryka1988@poczta.onet.pl


http://rafalcezarypiechocinski.vg1.pl


 

KOSTARYKA - AUTOBUSY

KOSTARYKAŃSKIE AUTOBUSY CZYLI PISANIE FLAMASTREM PO PRZEDNIEJ SZYBIE.

W Kostaryce kolorytem miasta są autobusy. Miejskich w takim polskim słowa znaczeniu jest mało.. Jako, że stolica to rozlazła aglomeracja mająca dziesiątki macek rozpostartych po Mesecie Centralnej, tutejsze wielkogabarytowce łączą jej centrum z najodleglejszymi osiedlami i miastami satelitarnymi. W naszym rozumieniu są to bardziej autobusy międzymiastowe.

Krążąc po stołecznych ulicach niejednokrotnie wypuszczają kłęby dymu z rur wydechowych. Co ciekawe zazwyczaj umieszczone są one ponad poziomem dachu. Ostatnio obraz i stan techniczny wozów mocno się poprawił. Kiedyś tabor stanowiły autobusy używane ściągane z Meksyku czy Brazylii. Trzonem były też wycofane ze Stanów Zjednoczonych szkolne czarno-żółte autobusy z charakterystycznymi misami na silnik.

Obecnie firmy transportowe ujednolicają malowanie. Łatwo można rozpoznać który autobus w jakim kierunku podąża. Poza tym kupowane są nowe maszyny, świeżutkie z taśmy montażowej w Brazylii. Siedziska mają takie jak w naszych miejskich autobusach - plastikowe z wyłożeniem z materiału w kolorowe wzory.

Nie ma tu autobusów trzydrzwiowych ani przegubowców. Część firm prowadzi politykę, że wchodzi się przednimi drzwiami, a wychodzi tylnymi. W wielu jednak można też wychodzić przodem. Pasażerowie stoją gęsiego na przystankach. Nikt się nie tłoczy i nie popycha. Nigdy nie widziałem cwaniaczenia. Podobnie jak w polskich autobusach tył okupują raczej młodzi którzy lubią siedzieć na ostatnim rzędzie siedzeń i obserwować wydarzenia.

Siedziska są zawsze podwójne. W nowych pojazdach na każdej rurce jest przycisk stopu. W starszych wozach by zatrzymać autobus albo się głośno gwizdało albo naciskało ciągnącą się wzdłuż zadaszenia linkę. Starsze egzemplarze były kolorowe, malowane niemal jak graffiti. Wiele z nich nosiło nazwy kobiet bowiem miało stałych kierowców którzy dbali o swoje maszyny. Na przednich szybach wszystkie pojazdy mają namalowane kredą lub flamastrem nazwę przystanku końcowego oraz cenę za przejazd w colonach.

Wchodzi się płacąc u kierowcy. Nie ma biletów. Mówi się miejscowość lub kwotę. Kierowca często zamyka drzwi specjalną wajchą. W niektórych pojazdach za siedziskiem kierowcy są specjalne bramki jak w hipermarketach które obracają się tylko w jedną stronę. To po to by podróżny nie mógł się cofnąć i zatarasować przejścia.

Często bywa, że kierowca trzyma pudełko z monetami na skos za swoim bokiem, tak że gdy jest nowy przystanek, po obróceniu się ma swobodny dostęp do klepaków. Bywa, że owe pudełko bliżej jest zasięgu ręki podróżnego siedzącego tuż za kierowcą niż samego kierowcy. Nikt tam jednak nie podbiera monet i nikt się o nie nie martwi.

Osobnym tematem są przystanki. O ile w stolicy na głównych ulicach są wiaty podobne do europejskich, podświetlane z miejscami na reklamę, to na obrzeżach, bocznych uliczkach oraz w sąsiednich satelitarnych miejscowościach działają one na zasadzie umownej. Tubylcy wiedzą, że wóz zatrzymuje się pod tym sklepem albo za trzecią palmą od lewej. Nie ma rozkładów jazdy. Pojazdy jeżdżą z bardzo dużą częstotliwością, jednak bywa, że gdy chcemy wsiąść dostaniemy się dopiero do trzeciego w kolejce.

Przystanki początkowe znajdują się zazwyczaj na skrajach parków miejskich. By dostać się do celu czyli np. miasteczka oddalonego 30 km od centrum stolicy, bywa że trzeba przesiąść się dwa razy. Autobusy dalekobieżne zaś startują ze specjalnych dworców autobusowych. Niedawno (VIII.2015) oddano do użytku nowiutki terminal autobusowy dla podróżnych udających się do Nikaragui i niektórych lokalizacji na półwyspie Nicoya (w tym Paquera) i Jaco. Budynek jest 4-kondygnacyjny i zawiera centrum handlowe z 82 boksami, parkingi i restauracje. Znajduje się przy Av. 9/calle 8-10, w tzw. stołecznej „czerwonej dzielnicy”. W celu zwiększenia bezpieczeństwa wzmocniono patrole policyjne. W ostatnich latach rejon ten odżył turystycznie za sprawą oddania do użytku bulwaru na calle 8, nowego parku przy calle 7, a także renowacji kilku historycznych budynków na cele administracyjne. Pasażerom sugerowane jest docieranie do terminalu właśnie poprzez wspomniany bulwar.

Bywa, że dalekobieżne krążowniki mkną serpentynami szos w scenicznych rajach z widokami na zarośnięte zielonym puchem koron drzew pofałdowane pagóry. Bywa, że przy zakrętach pasażerowie mogą obserwować strome kilkusetmetrowe urwiska i czeluści do których gdy wpadnie maszyna raczej nic już z niej nie zostanie. Po drugiej stronie szosy zaś wznosi się ogromna tafla stromych gór które też mogą być zagrożeniem bowiem opadają z nich deszcze kamiennych kul. Taki głaz również może zmieść pojazd w przepaść.

Niedawno (19.X.2016) wydarzyła się katastrofa autobusowa w której zginęło 12 osób, a 16 odniosło poważne obrażenia. Maszyna spadła 30 metrów w dół nasypu na trasie z Poas do Nueva Cinchona w prowincji Alajuela. Autobusem podróżowała emerytowana kadra z Uniwersytetu Narodowego (UNA), Uniwersytetu Kostaryki (UCR) i Narodowego Uniwersytetu Technologicznego (TEC). Ich celem podróży miał być Indiański Rezerwat Maleku. Ze wstępnych ustaleń wynikało, że kierowca stracił panowanie nad pojazdem i nie mogąc przyhamować, zjechał najpierw na sąsiedni pas i by zapobiec czołowemu zderzeniu odbił z powrotem na właściwy wypadając jednak za krawędź urwiska. Podług wstępnych hipotez śledczych zawiódł system sterowania pojazdem lub układ hamulcowy.

Jazda kostarykańskimi autobusami jest bezpieczna. Wypadki zdarzają się o tyle bardziej spektakularne, że sprzyjają im warunki geologiczno-meteorologiczne. Prężnie działa drogówka i przeprowadzane są kontrole stanu technicznego. Pojazdy co roku przechodzą badania techniczne i nie jest do pomyślenia by jeździły zdezelowane lub niesprawne.


ENCYKLOPEDIA
OD A PRZEZ Ł DO Ż

Geografia
Parki narodowe
Historia
Kalendarium
Ciekawostki
Fauna i flora
Miasta
Prowincje
Osobistości
Wydarzenia


WYDARZENIA W POSZCZEGÓLNYCH KRAJACH

Kostaryka
Belize
Salwador
Honduras
Gwatemala
Panama
Nikaragua

Saint Lucia
Dominika

Gwinea Równikowa
Wyspy Świętego Tomasza i Książęca
Gabon
Gwinea-Bissau

Bhutan


LINKI O KOSTARYCE POSZATKOWANE TEMATYCZNIE

Wiadomości
Portale
Instytucje
Przyroda
Galerie zdjęć
Mapy
Szkolnictwo
Kultura i sztuka
Historia
Miejscowości
Kostarykanie
Autobusy
Książki
Facebook
Pobyt stały, wizy
Hotele
Turystyka
Inne


San Jose - stolica Kostaryki

Wulkany Republiki Kostaryki

Biografie prezydentów Kostaryki

Encyklopedia Republiki Kostaryki

Rezerwat Biologiczny Hitoy-Cerere

Wulkan Tenorio - najmniej znany stożek Kostaryki.

Galeria kostarykańskich widoków

Prawie wszystko o bananach Kostaryki.

Polska - Kostaryka, wzajemne powiązania.


Wizy, bezpieczeństwo, szczepienia zwierząt, własnoć prywatna, pobyt stały, emigracja


Ponad 1.000 wiadomości z Kostaryki podzielonych na 160 grup tematycznych.







ARTYKUŁY I WYWIADY O KOSTARYCE

„Polak zakochany w Kostaryce” - Artykuł z kostarykańskiego portalu pocketcultures.com

„Ticos don`t be sad” – Artykuł z kostarykańskiego głównego dziennika La Nacion

„Necesitamos mas ticos asi!!!” – Artykuł z kostarykańskiego głównego dziennika La Nacion

„Pasión a primera vista” – Artykuł z kostarykańskiego głównego dziennika La Nacion. Kolorowy dodatek specjalny na Święto Niepodległości. Okładka i kilkustronicowy wywiad.

„Wyspa piratów” - Artykuł z Geozety "

„Kostaryka - klejnot Ameryki” - Artykuł z Geozety

„Świat środkowoamerykańskich orchidei” - Artykuł z Geozety

„Don Pepe” - Artykuł na portalu lewica.pl

„Kostaryka” - Artykuł w Gazecie Wyborczej

Wywiad na blogu „Turkusowy tropik”

Wywiad na blogu „Opis rzeczywistości” - „Historia, nauka, lokalny patriotyzm i… koktajl z tęsknoty dla szczęśliwców”


RECENZJE KSIĄŻEK

Janusz Piechociński o książce „Pasażerskie krążowniki (i ich historia) na ulicach Słupska – 100-tysięcznej stolicy Pomorza Środkowego”

Artykuł o słupskich nowościach wydawniczych „Pasażerskie krążowniki (i ich historia) na ulicach Słupska – 100-tysięcznej stolicy Pomorza Środkowego”

Książka o autobusach w Stołecznym Magazynie Policyjnym


AUTOBUSY

„Na pierwszy autobus zbierałem 10 lat” - Artykuł z gazety wyborczej

„W Słupsku może powstać muzeum autobusów” - Artykuł dla Strefy biznesu

Przytulisko Pasażerskich Krążowników „Autobusy na emeryturze”

Galeria wszystkich autobusów projektu „Autobusy na emeryturze”

Artykuł o stanie technicznym autobusów oraz historie ich zakupów


GRUDZIĄDZ

Regiopedia

Grudziądz okiem słupszczanina

Galeria Grudziądza, Tarnobrzega, Sieradza, Piły, Rybnika itd...

 
 
© 1998-2016; SŁUPSK; Rafał Cezary Piechociński